Wniosek

Odpowiedź ministra pracy i polityki społecznej - na interpelację nr 6249

Odpowiedź ministra pracy i polityki społecznej

na interpelację nr 6249

w sprawie bezrobotnych kierowanych na kursy na prawo jazdy kat. D

W odpowiedzi na interpelację pani poseł Krystyny Łybackiej w sprawie bezrobotnych kierowanych na kursy na prawo jazdy kategorii D (znak: SPS-023-6249/08) przekazuję następujące wyjaśnienia:

Wprowadzone przez ministra infrastruktury w lipcu 2008 r. przepisy dotyczące konieczności uzyskania przez kierowców autobusów ˝kwalifikacji wstępnej˝ w wyniku dodatkowego szkolenia trwającego 280 godzin obowiązują osoby, które uprawnienia do kierowania autobusami (kategoria D prawa jazdy) uzyskują po 10 września 2008 r. Oznacza to zatem, że kierowcy, którzy uzyskali uprawnienia do kierowania autobusami przed 10 września 2008 r., nie muszą tego szkolenia przechodzić. Jednakże i oni będą zobowiązani do uczestnictwa w szkoleniach okresowych i wymiany praw jazdy w ustalonych przez przepisy terminach.

Minister właściwy do spraw pracy nie ma bezpośredniego wpływu na decyzje dotyczące zasad szkolenia kierowców ani na podaż szkoleń kształtowaną przez rynek. Zasady te znać powinny przede wszystkim instytucje szkoleniowe, które oferują szkolenia z zakresu prawa jazdy. Urzędy pracy powinny oferty takie oceniać przy sporządzaniu planu szkoleń dla osób bezrobotnych. Plany szkoleń mogą być weryfikowane w ciągu roku kalendarzowego, a zatem argument, że ˝doszkolenie może zostać przeprowadzone dopiero z początkiem przyszłego roku˝, nie znajduje uzasadnienia, chyba że wynika to z przyczyn niezależnych od urzędu pracy.

Informuję także, że decyzja o skierowaniu na szkolenie w ramach uzyskiwania ˝kwalifikacji wstępnej˝ należy do starosty. W przypadku braku środków Funduszu Pracy, które mogą być przeznaczone na ten cel, starosta może zwrócić się z wnioskiem o dodatkowe środki do ministra właściwego do spraw pracy. Biorąc pod uwagę aktualną kondycję finansową Funduszu Pracy, wniosek tego rodzaju będzie rozpatrzony pozytywnie.

Minister

Jolanta Fedak

Warszawa, dnia 5 grudnia 2008 r.

Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

Odpowiedź sekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości

na zapytanie nr 2143

w sprawie egzekucji przez samorządy terytorialne świadczeń alimentacyjnych od osób, które uchylają się od spełnienia tego obowiązku

Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na pismo z dnia 21 lipca 2008 r., (SPS-024-2143/08), przy którym przedstawiono zapytanie posłów Stanisławy Prządki i Stanisława Rydzonia dotyczące egzekucji przez samorządy terytorialne świadczeń alimentacyjnych od osób, które uchylają się od spełnienia tego obowiązku, uprzejmie przedstawiam, co następuje.

Odnosząc się do pierwszego ze stawianych pytań, wskazać należy na specyficzny charakter należności alimentacyjnych. Otóż z reguły dłużnikami alimentacyjnymi są osoby o niskim statusie majątkowym, często nieposiadające zatrudnienia lub też utrzymujące się z prac dorywczych. Osoby te nie dopełniają obowiązku alimentacyjnego przede wszystkim z uwagi na ich złą sytuację majątkową. Zatem przyczyną niskiej skuteczności egzekucji należności alimentacyjnych jest przede wszystkim sytuacja majątkowa samych dłużników. Należy także zauważyć, iż do wypłaty alimentów przez gminę ze środków budżetu państwa dochodzi w sytuacji, kiedy egzekucja wobec dłużnika alimentacyjnego okazuje się bezskuteczna. Oczywiste jest zatem, iż ponowna egzekucja skierowana przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu, tym razem z wniosku gminy, która w ten sposób próbuje odzyskać wypłacone środki, również okazuje się bezskuteczna. Skoro bowiem dłużnik alimentacyjny wcześniej nie posiadał majątku, z którego można było skutecznie przeprowadzić egzekucję na rzecz osoby uprawnionej, to trudno spodziewać się, aby taki majątek znalazł się w przypadku prowadzenia egzekucji na rzecz gminy.

Odnosząc się do drugiego pytania, informuję, iż z dniem 1 października 2008 r. wchodzi w życie ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 19 października 2007 r. Nr 192, poz. 1378). Ustawa ta uchyla obowiązującą dotychczas ustawę z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej (Dz. U. z 17 maja 2005 r. Nr 86, poz. 732, z późn. zm.). Poza przywróceniem funduszu alimentacyjnego ustawa ta wprowadza szereg nowych rozwiązań dotyczących zasad pomocy państwa osobom uprawnionym do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego w przypadku bezskuteczności egzekucji. Wskazuje ona nowe warunki nabywania prawa do świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów (tzw. świadczeń z funduszu alimentacyjnego), reguluje nowe zasady i tryb postępowania w sprawach przyznawania i wypłacania tych świadczeń.

Przede wszystkim jednak ustawa ta wprowadza rozwiązania w zakresie obowiązków podejmowania przez właściwe organy określonych działań nadzorczych wobec organów egzekucyjnych, a także działań zmierzających do ustalenia przyczyn bezskuteczności egzekucji oraz podejmowania stosownych działań wobec dłużników alimentacyjnych, mających na celu aktywizację zawodową tych osób. Ustawa ta nakłada na przykład na organ właściwy dłużnika i wierzyciela (tj. na wójta, burmistrza lub prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce zamieszkania dłużnika alimentacyjnego - osoby uprawnionej) obowiązek przekazywania organowi prowadzącemu postępowanie egzekucyjne wszelkich posiadanych informacji istotnych dla skuteczności egzekucji oraz informowania właściwego sądu o bezczynności lub wszelkich przejawach opieszałości komornika sądowego prowadzącego postępowanie egzekucyjne przeciwko dłużnikowi alimentacyjnemu (art. 3 ust. 7 i 8).

Ponadto zgodnie z art. 3 ust. 6 powołanej ustawy organ prowadzący postępowanie egzekucyjne jest obowiązany do informowania organu właściwego dłużnika oraz organu właściwego wierzyciela o stanie egzekucji i przyczynach jej bezskuteczności każdorazowo na wniosek tych organów, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, a także każdorazowo w przypadku zaistnienia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczenia lub na podejmowane działania wobec dłużników alimentacyjnych, w terminie 14 dni od dnia powzięcia informacji o zaistnieniu tych okoliczności. Zgodnie z art. 4 ust. 1 organ właściwy dłużnika jest zobowiązany w przypadku złożenia stosownego wniosku do przeprowadzenia tzw. wywiadu alimentacyjnego w celu ustalenia sytuacji rodzinnej, dochodowej i zawodowej dłużnika alimentacyjnego, a także jego stanu zdrowia oraz przyczyn niełożenia na utrzymanie osoby uprawnionej. Ponadto organ ten jest zobowiązany odebrać od dłużnika oświadczenie majątkowe, które dłużnik składa pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

Zgodnie z art. 4 ust. 4 organ właściwy dłużnika może także wystąpić do kierownika ośrodka pomocy społecznej o udzielenie informacji, o których mowa w art. 4 ust. 1, dotyczących dłużnika alimentacyjnego, jeżeli w posiadaniu kierownika ośrodka znajduje się rodzinny wywiad środowiskowy dotyczący tego dłużnika, przeprowadzony na podstawie przepisów o pomocy społecznej nie wcześniej niż 3 miesiące od dnia wystąpienia o udzielenie tej informacji.

Organ właściwy dłużnika, zgodnie z art. 5 ust. 1, jest także zobowiązany przekazać komornikowi sądowemu informacje mające wpływ na skuteczność prowadzonej egzekucji, w szczególności zawarte w wywiadzie alimentacyjnym oraz oświadczeniu majątkowym dłużnika alimentacyjnego.

W przypadku gdy dłużnik alimentacyjny nie może wywiązać się ze swoich zobowiązań z powodu braku zatrudnienia, organ właściwy dłużnika zobowiązuje dłużnika alimentacyjnego do zarejestrowania się jako bezrobotny albo jako poszukujący pracy w przypadku braku możliwości zarejestrowania się jako bezrobotny. Ponadto zwraca się on do starosty o podjęcie działań zmierzających do aktywizacji zawodowej dłużnika alimentacyjnego, a w razie braku możliwości aktywizacji zawodowej występuje z wnioskiem do starosty o skierowanie dłużnika alimentacyjnego do robót publicznych lub prac organizowanych na zasadach robót publicznych, określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Ustawa nakłada także na organ właściwy dłużnika obowiązek podejmowania stosownych działań w przypadku, kiedy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego, odmawia złożenia oświadczenia majątkowego oraz odmawia podjęcia prac, o których mowa w ust. 2, uchyla się od nich lub odmawia zarejestrowania się jako bezrobotny lub też odmawia zarejestrowania się jako poszukujący pracy w przypadku braku możliwości zarejestrowania się jako bezrobotny. W takich sytuacjach organ właściwy dłużnika ma obowiązek złożyć wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.) oraz złożyć wniosek do starosty o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika alimentacyjnego.

W przypadku braku możliwości aktywizacji dłużnika alimentacyjnego lub braku możliwości skierowania dłużnika do prac organizowanych na zasadach robót publicznych starosta zobowiązany jest do informowania o tym organu właściwego dłużnika. Natomiast organ właściwy dłużnika jest zobowiązany informować organ właściwy wierzyciela oraz komornika sądowego o podjętych działaniach wobec dłużnika alimentacyjnego, a także o ich efektach. Bardziej szczegółowe wnioski oraz ocenę wskazanych powyżej rozwiązań zawartych w powołanej ustawie będzie można przedstawić dopiero po upływie pewnego okresu jej funkcjonowania.

Sekretarz stanu

Marian Cichosz

Warszawa, dnia 11 sierpnia 2008 r.

Zapytanie nr 2162

Zapytanie nr 2162

do ministra finansów

w sprawie interpretacji niektórych przepisów ustawy o opłacie skarbowej

Ustawa o opłacie skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 225, poz. 1635) zawiera wiele nowych rozwiązań w stosunku do regulacji prawnych zawartych w ustawie o opłacie skarbowej z dnia 9 września 2000 r. (Dz. U. z 2004 r., Nr 253, poz. 2532 z późn. zm.). Jej niedługi okres obowiązywania pokazał, że niektóre zagadnienia w praktyce budzą szereg wątpliwości, co powoduje problemy w jej egzekwowaniu przez organy administracji publicznej oraz niezrozumienie ze strony zwykłych obywateli.

W związku z powyższym zwracam się do Pana Ministra Finansów o ustosunkowanie się do poniższych zagadnień.

Zagadnienia, które nasuwają wątpliwości dotyczące pobierania opłaty skarbowej zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 roku o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r., Nr 225, poz. 1635) w kontekście ustawy Prawo o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 z późn. zm.)

1. Art. 73 ust.1 ustawy Prawo o ruchu drogowym: ˝rejestracji pojazdu dokonuje się, na wniosek właściciela (...), wydając dowód rejestracyjny, zalegalizowane tablice rejestracyjne oraz nalepkę kontrolną˝.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i tablic (tablicy) rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. z 2003 r., Nr 230, poz. 2302 z późn. zm.) ˝za wydanie dowodu rejestracyjnego pojazdu wraz z kompletem nalepek legalizacyjnych i nalepką kontrolną organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 75,50 zł (...)˝.

Art. 1 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. 2006 r., Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.) mówi, że opłacie skarbowej podlegają w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej dokonane czynności urzędowe na podstawie zgłoszenia lub na wniosek.

Art. 3 tejże ustawy mówi, że ˝nie podlega opłacie skarbowej: dokonanie czynności urzędowej (...), jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają innym opłatom o charakterze publicznoprawnym (...)˝.

- Czy organ rejestrujący powinien w tym konkretnym przypadku pobrać opłatę skarbową za dokonanie czynności urzędowej, tj. rejestrację pojazdu, mimo że na podstawie odrębnych przepisów pobierane są inne opłaty?

- Czy opłaty pobierane na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego i tablic (tablicy) rejestracyjnych pojazdów (Dz. U. z 2003 r., Nr 230, poz. 2302 z późn. zm.) mają charakter publicznoprawny?

- Co oznacza definicja opłaty o charakterze publicznoprawnym?

- Czy za wydanie wtórnika dowodu rejestracyjnego organ powinien pobrać opłatę skarbową (wydanie dokumentu wtórnika dowodu rejestracyjnego poprzedzone jest wydaniem decyzji administracyjnej)?

2. Podczas procesu rejestracji pojazdu organ rejestrujący zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym dokonuje czasowej rejestracji z urzędu - po złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu. W tej sytuacji organ rejestrujący wydaje dwie decyzje administracyjne (czasową i stałą). Z każdą z tych rejestracji wiąże się pobranie opłat wynikających z innych przepisów wykonawczych.

- Czy w omówionej wyżej sytuacji powinniśmy pobierać opłatę skarbową dwa razy (przy rejestracji czasowej, a potem stałej)?

3. Art. 78 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym mówi: właściciel pojazdu zarejestrowanego jest zobowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o:

- nabyciu lub zbyciu pojazdu;

- zmianie stanu faktycznego wymagającej zmiany danych zamieszczonych w dowodzie rejestracyjnym

Poświadczenie wymienionego wyżej stanu faktycznego następuje poprzez dokonanie przez organ rejestrujący w dowodzie rejestracyjnym adnotacji urzędowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami wykonawczymi w zakresie rejestracji pojazdów adnotacją jest m.in. wpisanie w dowodzie rejestracyjnym gazu, haka, zastawu rejestrowego i innych.

Zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o oficjalne (urzędowe) potwierdzenie określonych faktów lub stanów prawnych i faktycznych.

- Czy w omówionym wyżej przypadku wpis w dowodzie rejestracyjnym jednej z takich adnotacji mamy potraktować jako wydanie zaświadczenia?

- Czy organ powinien pobrać opłatę skarbową od wydania zaświadczenia (jeżeli wspomniana wyżej adnotacja wypełnia składniki zaświadczenia), jeżeli dokonanie takiej czynności odbywa się przez zawiadomienie, a nie na wniosek strony?

- Czy przez złożenie zawiadomienia o zmianie stanu faktycznego wymagającego naniesienia jednorazowo trzech adnotacji w dowodzie rejestracyjnym, np. gaz, hak, zastaw rejestrowy, organ rejestrujący powinien pobrać opłatę skarbową oddzielnie za dokonanie każdej z tych trzech czynności (3 x 17zł), czy tylko raz w kwocie 17 zł?

4. Art. 78a ustawy Prawo o ruchu drogowym mówi o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, które następuje na wniosek, poprzez wydanie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu.

- Czy w omówionym wyżej przypadku od dokonania czynności urzędowej, jaką jest wydanie decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu, organ rejestrujący powinien pobrać opłatę skarbową?

5. Na podstawie art. 66a ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta właściwy w sprawie rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w określonych ustawą przypadkach.

- Czy organ rejestrujący pobiera opłatę 48 zł zgodnie z ustawą o opłacie skarbowej za zezwolenia oraz upoważnienia wydawane na podstawie przepisów o ruchu drogowym?

6. Zgodnie z art. 97 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym ˝dokument stwierdzający uprawnienia do kierowania pojazdami wydaje, za opłatą oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, starosta (...). Rozporządzenie Ministra Infrastruktury dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie opłat i wynagrodzeń za sprawdzenie kwalifikacji oraz za wydanie dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2003 r., Nr 219, poz. 2162 z późn. zm.) określa szczegółowo opłatę za wydanie prawa jazdy (tj. 70zł), również obowiązujące przepisy o opłacie ewidencyjnej określają wysokość jej pobierania w przypadku wydania prawa jazdy.

Wydanie dokumentu prawa jazdy poprzedzone jest wydaniem decyzji administracyjnej przyznającej stronie uprawnienia do kierowania pojazdami.

Art. 1 ust. 1 ustawy o opłacie skarbowej (Dz. U. 2006 r., Nr 225, poz. 1635 z późn. zm.) mówi, że opłacie skarbowej podlegają w sprawach indywidualnych z zakresu administracji publicznej dokonane czynności urzędowe na podstawie zgłoszenia lub na wniosek.

Art. 3 tejże ustawy mówi, że ˝nie podlega opłacie skarbowej: dokonanie czynności urzędowej (...), jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają innym opłatom o charakterze publicznoprawnym (...)˝.

- Czy organ powinien w tym konkretnym przypadku pobrać opłatę skarbową za dokonanie czynności urzędowej, tj. wydanie prawa jady, mimo że na podstawie odrębnych przepisów pobierane są inne opłaty?

- Czy za wydanie wtórnika prawa jazdy organ powinien pobrać opłatę skarbową (wydanie dokumentu wtórnika prawa jazdy poprzedzone jest wydaniem decyzji administracyjnej)?

Zagadnienie, które nasuwa wątpliwości dotyczące pobierania opłaty skarbowej zgodnie z ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2006 r., Nr 225, poz. 1635) w kontekście ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 - tekst jednolity).

7. Zgodnie z art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego ˝przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego˝. W części III ust. 9 pkt 1 załącznika do ustawy o opłacie skarbowej mowa jest, że opłacie skarbowej podlega: ˝Pozwolenie wydawane na podstawie przepisów prawa budowlanego na budowę obiektu budowlanego oraz urządzeń związanych z obiektem budowlanym˝. Z pkt 2 ww. ust. 9 wykreślono rozbudowę.

- Czy pozwolenie na budowę polegające na rozbudowie obiektu budowlanego podlega takiej samej opłacie skarbowej jak uzyskanie pozwolenia na budowę nowego obiektu budowlanego?

- Czy może pozwolenie na budowę polegające na rozbudowie obiektu jest decyzją wymienioną w części II ust. 53 załącznika do ustawy o opłacie skarbowej i wynosi 10 zł?

Z poważaniem

Poseł Damian Raczkowski

Warszawa, dnia 25 stycznia 2007 r.