3 kadencja, 26 posiedzenie, 1 dzień
krs kredytowy egzekucyjny inne3 kadencja, 26 posiedzenie, 1 dzień (27.08.1998)
2 punkt porządku dziennego:
Sprawozdanie Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka o orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 1998 r. (sygn. akt K.34/97) w sprawie niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej przepisów art. 7 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 9 maja 1997 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych oraz o zmianie niektórych ustaw (druki nr 502 i 539).
Poseł Marek Dyduch:
Panie Marszałku! Wysoki Sejmie! Mam zaszczyt w imieniu Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka przedłożyć Wysokiej Izbie sprawozdanie w sprawie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego wniosku o zbadanie zgodności przepisów art. 7 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 9 maja 1997 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych oraz o zmianie niektórych ustaw z art. 1, art. 84 i art. 85 przepisów konstytucyjnych utrzymanych w mocy na podstawie art. 77 ustawy konstytucyjnej z 1992 r. oraz zgodności art. 7 ust. 1, 2 i 4 tejże ustawy z art. 2, art. 12, art. 32, art. 58 i art. 59 obecnie obowiązującej Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Przypomnę na wstępie, że zaskarżone przepisy ustawy o związkach zawodowych dotyczą art. 7 i brzmią następująco:
Art. 7 ust. 1: Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością utworzona przez Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych, zwana dalej spółką, przejmie przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego, jednostki organizacyjnej Funduszu Wczasów Pracowniczych działającej na podstawie ustawy, o której mowa w ust. 3, jako aport wniesiony do spółki przez Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych.
Art. 7 ust. 2: Spółka wstępuje we wszystkie prawa i obowiązki Funduszu Wczasów Pracowniczych bez względu na charakter stosunku prawnego, z którego te prawa i obowiązki wynikają.
Art. 7 ust. 4: Przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych stosuje się odpowiednio w części dotyczącej nieodpłatnego udostępnienia udziałów uprawnionym pracownikom Funduszu Wczasów Pracowniczych oraz członkom jego organów w stosunku do udziałów w spółce pokrytych aportem. Szczegółowe zasady udostępnienia udziałów określi umowa spółki.
Wysoka Izbo! Komisja Krajowa Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego ˝Solidarność˝ skierowała do Trybunału Konstytucyjnego wniosek, w którym zakwestionowano wyżej wymienione przepisy ustawy o związkach zawodowych jako niezgodne z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej, zasadą równości wobec prawa, a także zasadą wolności zrzeszania się w związki zawodowe i pluralizmu związkowego. Na potwierdzenie swojego stanowiska wnioskodawca precyzuje dwa konkretne zarzuty.
Po pierwsze, zarzuca przepisom ustawy bezpodstawne uwłaszczenie majątku Funduszu Wczasów Pracowniczych na rzecz tylko jednego podmiotu związkowego, jakim jest Ogólnopolskie Porozumienie Związków Zawodowych. Wnioskodawca stwierdził, że na podstawie zaskarżonej regulacji OPZZ nabyło nieodpłatnie cały majątek FWP (nieruchomości, ruchomości i inne prawa). W ten sposób przepis ustawy podniósł atrakcyjność tylko jednej organizacji związkowej w odniesieniu do pozostałych związków zawodowych, co pozostaje w oczywistej sprzeczności z zasadami sprawiedliwości społecznej i równości wobec prawa. Kolejne zarzuty sformułowane we wniosku odnosiły się do nierespektowania przez zakwestionowany przepis zasady pluralizmu związkowego wymagającej jednakowego, równego, traktowania wszystkich związków zawodowych przez organy państwowe, organy samorządu terytorialnego i przez pracodawców.
Po drugie, wnioskodawca uważa, że rozpatrywane przepisy ustawy o związkach zawodowych, które umożliwiają udostępnienie nieodpłatnych udziałów Funduszu członkom organów statutowych FWP, odbiegają od przyjętych w tej materii rozwiązań systemowych naruszających przekształcenia przedsiębiorstw państwowych, które nie przewidują nieodpłatnego przekazywania udziałów innym podmiotom niż pracownicy.
Wysoka Izbo! Obecnie zapoznam panów posłów i panie posłanki ze stanowiskiem uczestników postępowania, aby Wysoka Izba mogła podjąć decyzję o poparciu lub odrzuceniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego na podstawie pełnej argumentacji, która została wyartykułowana w czasie rozpatrywania tej sprawy.
Prokurator generalny podzielił opinię wnioskodawcy, że art. 7 ust. 1 zaskarżonej ustawy jest niezgodny z art. 2 konstytucji, natomiast według stanowiska prokuratora ten artykuł ustawy o związkach zawodowych nie jest niezgodny z art. 58 i 59 Konstytucji Rzeczypospolitej. Motywując swoje stanowisko, prokurator generalny podkreślał, że zaskarżony przepis ustawy bezpodstawnie wnosi do spółki jako aport OPZZ majątek przedsiębiorstwa Funduszu Wczasów Pracowniczych. Prokurator udowadniał, że Fundusz Wczasów Pracowniczych status osobowy prawa publicznego uzyskał już w 1949 r. na podstawie ustawy. Skonstatował, że składnikami majątku Funduszu były m.in. środki finansowe pochodzące z opłat skarbu państwa, dochodów z majątku własnego, jak również z majątku skarbu państwa i przedsiębiorstw państwowych przekazanych w zarząd i użytkowanie. Mimo że od 1988 r. FWP drogą ustawową został przekształcony w jednostkę organizacyjną OPZZ, to jednak nadal zachowywał osobowość prawną.
W wyniku tych rozważań prokurator podkreślał, że OPZZ chociaż stało się jednostką organizacyjną umocowaną do gospodarowania i ochrony majątku FWP, nie uzyskało statusu właściciela tego majątku. W podsumowaniu prokurator generalny uznał za uzasadnioną tezę wnioskodawcy, zgodnie z którą zakwestionowany przepis stanowiąc, iż przedsiębiorstwo FWP jest aportem wniesionym do spółki uwłaszcza majątkiem FWP tylko jedną organizację związkową i przez to jest sprzeczny z zasadą sprawiedliwości społecznej i z ściśle z nią związaną zasadą równości.
Prokurator generalny, oceniając zarzuty dotyczące naruszenia konstytucyjnych zasad wolności zrzeszania się w związki zawodowe i pluralizmu związkowego, nie zgodził się, że przepisy art. 7 zaskarżonej ustawy naruszają powyższe zasady konstytucyjne. Twierdził, że przepisy ustawy nie ograniczają czyichkolwiek praw do zrzeszania się w związki zawodowe, a także nie uszczuplają konstytucyjnych praw jakiegokolwiek związku zawodowego. W jego ocenie wystarczającym dowodem w tej sprawie nie może być wyłącznie fakt, iż statutowa działalność NSZZ ˝Solidarność˝ obejmuje starania o zapewnienie swoim członkom i ich rodzinom odpoczynku.
Wysoki Sejmie! W czasie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym swoje stanowisko w omawianej dzisiaj sprawie zaprezentował również przedstawiciel Ogólnopolskiego Porozumienia Związków Zawodowych, który powiedział, że według niego zaskarżone przez wnioskodawców przepisy ustawy o związkach zawodowych są zgodne z konstytucją. Na potwierdzenie swojego stanowiska przedstawił następujące argumenty.
Na podstawie ustawy z dnia 21 kwietnia 1988 r. Fundusz Wczasów Pracowniczych stanowił samodzielną jednostkę organizacyjną OPZZ, natomiast NSZZ ˝Solidarność˝ nigdy nie dysponował żadnymi prawami ani w odniesieniu do FWP, ani do jego majątku. Z inicjatywy ministra pracy i polityki socjalnej przedsiębiorstwo FWP miało zostać przekształcone zgodnie z regułami gospodarki rynkowej w spółkę prawa handlowego. W wyniku owej transformacji wniesione do spółki udziały miały być odpowiednikiem wartości przedsiębiorstwa FWP. Udziały te miały zostać podzielone pomiędzy OPZZ i NSZZ ˝Solidarność˝. OPZZ zaproponowało wówczas zarówno współdziałanie w zakresie funkcjonowania FWP, jak i włączenie jego przedstawicieli do rady Funduszy. NSZZ ˝Solidarność˝ odrzucił tę propozycję i nie reagując na kolejne oferty OPZZ dotyczące podziału udziałów, domagał się fizycznego podziału majątku FWP. Na to nie zgodziło się OPZZ, twierdząc, że taki podział majątku nieuchronnie doprowadziłby do upadłości FWP.
Przedstawiciel OPZZ podkreślał również, że na mocy ustawy z 1988 r. majątek FWP nie ma jednolitego charakteru. Składa się on z nieruchomości stanowiących własność FWP, a także z majątku będącego tylko w jego użytkowaniu lub w zarządzie - chodzi tu na przykład o majątek skarbu państwa, gmin lub osób fizycznych. W konkluzji podtrzymał stanowisko, że przepisy zaskarżonej ustawy nie naruszają konstytucyjnej zasady sprawiedliwości społecznej, ponieważ wejście w życie zaskarżonego przepisu nie spowodowało uszczerbku w majątku skarbu państwa, gmin lub osób trzecich, na przykład NSZZ ˝Solidarność˝.
Według przedstawiciela OPZZ przyznanie członkom organów FWP prawa do nieodpłatnego nabycia udziałów w spółce FWP było uzasadnione, ponieważ osoby te pracowały bez żadnego wynagrodzenia, a przysługujące im udziały łącznie kształtują się znacznie poniżej 1% ogółu udziałów przysługujących pracownikom FWP.
Na zakończenie należy podkreślić, że przedstawiciel OPZZ w czasie wystąpienia przed Trybunałem złożył oświadczenie, zgodnie z którym OPZZ jest gotowe do przeniesienia części udziałów spółki FWP na rzecz NSZZ ˝Solidarność˝ w ramach dwustronnego porozumienia. Uznał tylko, że fizyczny podział majątku byłej FWP byłby nieracjonalny i nieuzasadniony z punktu widzenia celów FWP oraz zasad dalszego dobrego gospodarowania.
Wysoki Sejmie! Trybunał Konstytucyjny po rozpatrzeniu wszystkich argumentów podniesionych w postępowaniu orzekł, że przepisy art. 7 ust. 1, 2 i 4 ustawy z dnia 9 maja 1997 r. o zmianie ustawy o związkach zawodowych są niezgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z kwietnia 1997 r. dlatego, że naruszają prawo sprawiedliwości społecznej. Natomiast przepisy art. 7 ust. 1, 2 i 4 cytowanej ustawy nie są niezgodne z art. 12, art. 32, art. 58 i art. 59 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał Konstytucyjny stwierdza, że przepisy zaskarżonej ustawy są niezgodne z art. 2 konstytucji dlatego, że bez uwzględnienia zróżnicowanej sytuacji prawnej składników majątku Funduszu Wczasów Pracowniczych i różnych źródeł powstania tego majątku uprawniają jedną tylko organizację związkową do wniesienia znacznej części tego majątku jako aportu do utworzonej przez nią spółki, a w odniesieniu do pozostałej części majątku Funduszu przewidują następstwo prawne tej spółki. Trybunał uważa także, że kwestionowane przepisy, niezależnie od naruszenia zasady sprawiedliwości społecznej, nie spełniają ani ustawowych warunków likwidacji majątku zrzeszonej osoby prawnej, czyli FWP i regulacji sankcji majątkowej, ani nie odpowiadają zasadom poprawnej legislacji. Trybunał stwierdza ponadto, że zaskarżony przepis art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 9 maja 1997 r. pozostaje w sprzeczności z konstytucyjnymi zasadami sprawiedliwości społecznej, ponieważ precedens prawny umożliwiający przyznanie uprawnień członkom organów byłego FWP do nieodpłatnego nabycia udziałów w spółce utworzonej przez OPZZ oznacza bezzasadne uprzywilejowanie tylko tych osób z jednoczesną dyskryminacją szeregowych pracowników Funduszu. Taki stan jest pogwałceniem zasad sprawiedliwości dystrybucji majątku w stosunku do uprawnionych pracowników.
Według Trybunału niezgodne z zasadą państwa prawnego jest także ostatnie zdanie art. 7 ust. 4 ustawy, iż: Szczegółowe zasady udostępnienia udziału określi umowa spółki. Przepis ten przekazuje do uregulowania w umowie spółki materię zastrzeżoną przez ustawę o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych. Równocześnie Trybunał Konstytucyjny wyraźnie podkreślił, że art. 7 ustawy o związkach zawodowych, regulujący obecny status prawny majątku FWP, nie przystaje do nurtu legislacyjnego rewindykacji ustawy z dnia 25 października 1990 r. o zwrocie majątku utraconego przez związki zawodowe i organizacje społeczne w wyniku wprowadzenia stanu wojennego oraz ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych ustanawiających zasadę generalną podziału mienia byłego Zrzeszenia Związków Zawodowych pomiędzy dwie największe centrale związkowe: OPZZ i NSZZ ˝Solidarność˝. Chciałbym ten fakt uzmysłowić Wysokiej Izbie, ponieważ w całej omawianej sprawie nie można łączyć tych dwóch kwestii, czyli statusu majątku FWP i statusu majątku związków zawodowych. To jasno określił Trybunał Konstytucyjny.
Wysoki Sejmie! Trybunał Konstytucyjny nie podzielił natomiast zarzutu wnioskodawcy, w którym podnosi on sprzeczność kwestionowanych przepisów ustawy z zasadą równości określoną w art. 32 konstytucji, ponieważ zasada ta odnosi się do wolności praw i wolności człowieka i obywatela, a nie odnosi się do ugrupowań osób prawnych i innych podmiotów nie będących osobami fizycznymi. Trybunał nie podzielił także tych zarzutów wnioskodawcy, w których podnosi on sprzeczność kwestionowanych przepisów ustawy z zasadą wolności tworzenia i działania oraz zrzeszania się w związki zawodowe i pluralizmu związkowego. Zarzut w tej mierze opiera się na niewłaściwych podstawach merytorycznych i metodologicznych.
Wysoki Sejmie! Komisja Sprawiedliwości i Praw Człowieka wnosi do Wysokiej Izby, aby orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego w omawianej sprawie uznać za zasadne. Dziękuję.
Interpelacja nr 8380
Interpelacja nr 8380
do ministra sprawiedliwości
w sprawie podjęcia decyzji ustalającej zasady podziału majątku izb notarialnych w Poznaniu i w Gdańsku w związku z powstaniem nowej izby notarialnej w Szczecinie
Panie Ministrze! Występując w imieniu notariuszy prowadzących kancelarie na terenie woj. lubuskiego i zachodniopomorskiego, zwracam się do Pana Ministra o podjęcie decyzji ustalającej zasady podziału majątku Izb Notarialnych w Poznaniu i w Gdańsku, w związku z przejściem notariuszy z tych Izb do Izby Notarialnej w Szczecinie, która powstanie, z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 2005 r. jako skutek decyzji Ministra Sprawiedliwości wyrażonej w rozporządzeniu z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie utworzenia Sądu Apelacyjnego w Szczecinie (Dz.U. Nr 220, poz. 2178).
Wniosek ten uzasadniam następująco:
1. W powołanym rozporządzeniu sprawę wyposażenia w środki materialne Izby Notarialnej w Szczecinie pozostawiono własnemu losowi.
2. Krajowa Rada Notarialna, do której zwróciła się Izba Notarialna w Poznaniu o wskazanie sposobu wyposażenia w środki materialne mającej powstać Izby, uznała się za niekompetentną z uwagi na brak jakichkolwiek regulacji w tym zakresie w Prawie o notariacie, KRN wskazała jako organ kompetentny w tej sprawie Walne Zgromadzenia Izb, które ulegają podziałowi. Są to Izby w Poznaniu, skąd odchodzi 1/3 notariuszy, i w Gdańsku, skąd odchodzi około 1/10 notariuszy.
3. Izba Notarialna w Poznaniu, szukając rozwiązania problemu, zwróciła się do Kancelarii Prawnej dr Krystian Ziemski & Partners w Poznaniu, która to Kancelaria w informacji prawnej z dnia 20 sierpnia 2004 r., uzupełnionej w dniu 2 września 2004 r., uznała, że wyposażenie nowo powstałej Izby w majątek może nastąpić w wykonaniu umowy darowizny, jaką Izba w Poznaniu przekaże na rzecz Izby w Szczecinie, po ukonstytuowaniu się jej organów. Zaproponowana w tej opinii causa przekazania środków finansowych jest nie do przyjęcia, gdyż nie odpowiada istocie stosunku prawnego, w jakim znajdą się Izby Notarialne - obecna i przyszła.
Prawidłową causą przekazania środków jest podział analogiczny do podziału majątku dorobkowego, majątku dzielonego przedsiębiorstwa, spółdzielni, spółek osobowych itp.
Odchodzący notariusze, notabene niezależnie od swojej woli, współtworzyli majątek Izb w Poznaniu i w Gdańsku poprzez opłacanie składek.
Faktem jest, że brak jest jakiejkolwiek regulacji prawnej w omawianym zakresie. Minister Sprawiedliwości w swojej decyzji o powołaniu Sądu Apelacyjnego w Szczecinie ograniczył się do zwołania pierwszego Zgromadzenia Izby Notarialnej w Szczecinie. Brak regulacji w zakresie sposobu podziału majątku dzielonych Izb spowoduje, że przyjęte przez Izby rozwiązania staną się precedensem dla podobnych podziałów w przyszłości, które mogą dotyczyć wszystkich korporacji prawniczych.
Proponowane przez Izbę Notarialną w Poznaniu rozwiązanie w postaci Uchwały Walnego Zgromadzenia w sprawie przekazania środków na rzecz Izby Notarialnej w Szczecinie na zasadzie umowy darowizny nie satysfakcjonuje dochodzących notariuszy i co do przyjętej zasady, i co do wysokości kwoty darowizny (Projekt Uchwały w załączeniu).*)
Odchodzący z Poznańskiej Izby notariusze proponują, by podział majątku tej Izby został dokonany według stanu i wartości majątku na dzień 31 grudnia 2004 r. w proporcji wynikającej ze stosunku liczby notariuszy pozostających w Izbie Poznańskiej do liczby notariuszy przechodzących do Izby Szczecińskiej; projekt ten - z uwagi na mniejszość głosów w Walnym Zgromadzeniu - ma niewielkie szanse na uchwalenie (Projekt Uchwały w załączeniu) *)
Nieosiągnięcie porozumienia w zakresie sprawiedliwego podziału majątków Izb dzielonych doprowadzi do sporu sądowego, który nie będzie dobrym rozwiązaniem ani dla stron procesu, ani dla prestiżu całego środowiska.
Przedstawiając powyższe - zwracam się do Pana Ministra, który doskonale zna i czuje problemy samorządu prawniczego jako wybitny przedstawiciel samorządu radców prawnych, pełniący nieprzerwanie od ponad dwudziestu lat najpierw funkcję dziekana OIRP w Warszawie, a następnie Prezesa KRRP o wypełnienie luki w powołanym na wstępie rozporządzeniu przez ustalenie zasady podziału majątków Izb Notarialnych.
Zapobiegnie to niepotrzebnemu i destrukcyjnemu sporowi oraz obniżaniu prestiżu zarówno zainteresowanej korporacji, jak i całego wymiaru sprawiedliwości.
Z uwagi na to, że Izba Notarialna w Szczecinie zobowiązana jest podjąć swoje obowiązki wynikające z Prawa o notariacie z dniem 1 stycznia 2005 r., w imieniu wymienionych na wstępie notariuszy proszę o potraktowanie niniejszej interpelacji jako bardzo pilnej.
Szanowny Panie Ministrze! W związku ze sprawą prosiłbym o odpowiedź na pytanie: Czy i w jakim harmonogramie spowoduje Pan Minister wypełnienie luki w powołanym na wstępie rozporządzeniu przez ustalenie zasady podziału majątków Izb Notarialnych?
Z poważaniem
Poseł Dariusz Jacek Bachalski
Warszawa, dnia 6 października 2004 r.
Odp na zapytanie nr 729
Odpowiedź podsekretarza stanu w Ministerstwie Sprawiedliwości - z upoważnienia ministra -
na zapytanie nr 729
w sprawie nieprawidłowości dotyczących postępowań prowadzonych przez Sąd Rejonowy w Łasku i komornika Sądu Rejonowego w Łasku w stosunku do Andrzeja Jasiaka
Szanowny Panie Marszałku! Odpowiadając na zapytanie poselskie Pana Posła Daniela Pawłowca z dnia 15 marca 2006 r., przesłane przy piśmie z dnia 20 marca 2006 r., a dotyczące sposobu prowadzenia sprawy sygn. akt I Ns 464/98 Sądu Rejonowego w Łasku oraz toku postępowania egzekucyjnego przed Komornikiem Sądowym przy Sądzie Rejonowym w Łasku, uprzejmie informuję:
Sprawa z wniosku Barbary Jasiak z udziałem uczestnika postępowania Andrzeja Jasiaka o podział majątku dorobkowego sygn. akt I Ns 464/98 wpłynęła do Sądu Rejonowego w Łasku w dniu 17 czerwca 1998 r. Do podziału zgłoszone zostały ruchomości: ciągnik, przyczepy do ciągnika, maszyny rolnicze, samochód osobowy, furgonetka, urządzenia gospodarstwa domowego, nakłady na nieruchomości, które stanowiły własność uczestnika postępowania w postaci remontu budynków gospodarczych, budynku mieszkalnego, wykonanie studni głębinowej, środki pieniężne uzyskane przez uczestnika postępowania ze sprzedaży mieszkania, inwentarza żywego. Wartość przedmiotu sporu została określona na kwotę 187.100 złotych.
We wstępnej fazie niniejszego postępowania, na wniosek Barbary Jasiak, Sąd Rejonowy w Łasku wydał postanowienie zabezpieczające wniosek przez obciążenie nieruchomości będącej własnością Andrzeja Jasiaka o powierzchni 10.49 ha hipoteką przymusową w kwocie 40.000 zł.
Sąd Okręgowy w Sieradzu postanowieniem z dnia 29 stycznia 1999 r. oddalił zażalenie uczestnika postępowania Andrzeja Jasiaka na to postanowienie.
Po zwrocie akt sprawy z Sądu Okręgowego w Sieradzu do Sądu Rejonowego w Łasku w dniu 19 lutego l999 r., odbyły się rozprawy w dniach: 12 kwietnia, 24 maja, 26 lipca, 27 września, 04 listopada 1999 r., 09 marca 2000 r.
Na rozprawach tych zostali przesłuchani świadkowie na okoliczność ustalenia i wyjaśnienia składu majątku dorobkowego. Na rozprawie w dniu 09 marca 2000 r. dopuszczono dowód z opinii biegłego dla określenia wyceny pojazdów mechanicznych. Biegłego przesłuchano na rozprawie w dniu 23 listopada 2000 r.
Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2001 r. dopuszczono dowód z opinii biegłego do spraw budownictwa. Wobec niesporządzenia opinii akta sprawy przesłano w dniu 1 lutego 2001 r. innemu biegłemu, który sporządził opinię w dniu 13 kwietnia 2001 r. Tegoż biegłego przesłuchano na rozprawie w dniu 06 czerwca 2001 r.
Uczestnik postępowania Andrzej Jasiak złożył wniosek o zmianę postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia, który oddalono na rozprawie w dniu 14 listopada 2001 r. Zażalenie uczestnika postępowania Andrzeja Jasiaka Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił postanowieniem z dnia 05 lutego 2002 r. Ponowne zażalenie Sąd Okręgowy w Łodzi oddalił postanowieniem z dnia 03 czerwca 2002 r.
Rozprawa odbyła się 11 października 2002 r., na której przesłuchiwano świadków. W dniu 17 października 2002 r. uczestnik postępowania Andrzej Jasiak złożył zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 03 czerwca 2002 r. Postanowieniem z dnia 25 listopada 2002 r. Sąd Okręgowy w Łodzi odrzucił zażalenie.
Uczestnik postępowania Andrzej Jasiak złożył ponowny wniosek o uchylenie zabezpieczenia, który postanowieniem z dnia l5 kwietnia 2003 r. został oddalony. Uczestnik postępowania złożył zażalenie na to postanowienie.
Rozprawy odbyły się: 14 lipca 2004 r., 03 września 2004 r., 27 października 2004 r., na których przesłuchano zainteresowanych i dopuszczono dowód z opinii biegłych z zakresu szacunku nieruchomości, budownictwa, w zakresie określenia wartości nakładów i wyceny pojazdów. Biegli złożyli na piśmie swoje opinie.
Postanowienie o przyznaniu biegłemu wynagrodzenia zostało zaskarżone przez uczestnika postępowania Andrzeja Jasiaka, które Sąd Okręgowy w Sieradzu oddalił postanowieniem z dnia 28 grudnia 2005 r.
Obecnie termin rozprawy został wyznaczony na dzień 08 maja 2006 r.
W sprawie materiał dowodowy został w całości zebrany, dlatego też uznać należy, że sprawa ta kwalifikuje się do merytorycznego rozstrzygnięcia, które, jeśli nie wystąpią nowe okoliczności, winno zapaść na rozprawie w dniu 08 maja 2006 r. Sprawa ta jest sprawą skomplikowaną pod względem zarówno faktycznym, jak i prawnym, i to jest główną przyczyną tak długiego toku tego postępowania.
Sprawa ta ze względu na czas jej trwania znajduje się w nadzorze Prezesa Sądu Okręgowego w Sieradzu, który zobowiązał w trybie administracyjnym Prezesa Sądu Rejonowego w Łasku do czuwania nad biegiem tej sprawy i złożenia sprawozdania po dniu 8 czerwca 2006 r. o toku tego postępowania. Opisana sprawa była też dwukrotnie w 2003 r. badana przez Wydział Wizytacyjny Sądu Okręgowego w Łodzi.
Sprawa ta również na moje polecenie będzie znajdowała się w zainteresowaniu podległych mi bezpośrednio służb nadzoru do czasu prawomocnego zakończenia.
W zakresie sprawy egzekucyjnej prowadzonej przeciwko dłużnikowi Andrzejowi Jasiakowi ustaliłem, iż we wstępnej fazie sprawę prowadził Komornik Sądu Rejonowego w Łasku i dotyczyła ona egzekucji alimentów na rzecz dzieci dłużnika oraz na rzecz ZUS Wydziału Alimentów.
Obok tego postępowania prowadzona była egzekucja z nieruchomości przeciwko dłużnikowi Piotrowi Jasiakowi wszczęta z wniosku DOFKASZ S.A. w Dąbrowie Górniczej.
W dniu 03 sierpnia 2004 r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w Łasku wydał postanowienie o przyłączeniu egzekucji z ruchomości do prowadzonej egzekucji z nieruchomości.
Przedmiotem egzekucji jest działka gruntu o powierzchni 89,57 ha, która ma założoną księgę wieczystą. Na gruncie tym, w części środkowej, znajduje się płyta fundamentowa pod projektowany budynek pod stację paliw płynnych. Wartość nieruchomości została określona w operacie szacunkowym sporządzonym przez biegłego sądowego w dniu 10 lutego 2004 r. na kwotę 41.230 zł. Andrzej Jasiak został zawiadomiony o wpisie i oszacowaniu nieruchomości. Obwieszczenie o licytacji doręczono mu w sposób zastępczy, gdyż nie podjął go w terminie. W prasie łódzkiej ukazało się obwieszczenie o licytacji z nieruchomości.
W dniu 26.10.2005 r. odbyła się pierwsza licytacja nieruchomości, która nie doszła do skutku z powodu braku licytantów.
Z protokołu licytacji, która odbyła się przed Sądem Rejonowym w Łasku w sprawie Co 337/03, wynika, że dłużnik podejmował wszelkie działania, aby nie dopuścić do licytacji. Drugi termin licytacji został wyznaczony na dzień 15 lutego 2006 r., ale wobec nieprawidłowości doręczeń zawiadomień dla dłużnika licytacja nie odbyła się.
W Sądzie Rejonowym w Łasku toczyły się sprawy ze skarg dłużnika na czynności komornika: sygn. akt Co 720/05 i sygn. akt Co 72/06. Skarga w sprawie sygn. akt Co 720/05 wobec nieusunięcia braków formalnych została odrzucona. Podobnie odrzucona została skarga w sprawie Co 72/06 wobec nieusunięcia braków formalnych w postaci nieuiszczenia wpisu od skargi i niezłożenia odpisu skargi, również została odrzucona.
Zarzut zawarty w zapytaniu Pana Posła, iż nieruchomość będąca przedmiotem egzekucji stanowi wartość 450.000 zł, nie znajduje odzwierciedlenia w aktach sprawy, albowiem nie ma żadnych innych opinii, z których taka wartość wynikałaby.
Wartość nieruchomości będącej przedmiotem egzekucji została określona przez biegłego sądowego na kwotę 41.230 zł.
Brak jest podstaw do stwierdzenia nieprawidłowości w działaniach komornika podejmowanych w prowadzonych przez niego sprawach egzekucyjnych. Jeżeli dłużnik kwestionował ustaloną w opisie i oszacowaniu wartość przedmiotowej nieruchomości, to powinien skorzystać z przysługującego mu uprawnienia do zaskarżenia opisu i oszacowania. Zgodnie z art. 950 kpc termin do zaskarżenia jest w tym przypadku tygodniowy i liczy się od dnia ukończenia opisu i oszacowania, zaś na postanowienie Sądu przysługuje zażalenie. Z wyjaśnień odnośnie przebiegu spraw egzekucyjnych przeciwko Andrzejowi Jasiakowi, nadesłanych przez Prezesa Sądu Okręgowego w Sieradzu, nie wynika, że dłużnik skorzystał z wyżej wymienionej możliwości zaskarżenia czynności komornika.
Wobec powyższego brak jest podstaw do objęcia stałym nadzorem przedmiotowych spraw egzekucyjnych przeciwko skarżącemu. W przypadku dokonywania przez komornika ponownego opisu i oszacowania nieruchomości skarżący będzie miał możliwość zaskarżenia tej czynności w trybie wyżej przytoczonym.
Mam nadzieję, że w sposób wyczerpujący wyjaśniono zagadnienie poruszane w zapytaniu poselskim.
Z poważaniem
Podsekretarz stanu
Krzysztof Józefowicz
Warszawa, dnia 13 kwietnia 2006 r.